ไม่สูญเสียกันและกันไป..ก้อไม่รู้ค่า


ตอนอยู่ใกล้กันก้อมีแต่เรื่องไม่ดีหั้ยนึกถึง

จวบจนวันที่จากกันไปไกลแสนไกลแล้ว

           เรื่องดีๆที่แสนซึ้งจัย.. 
                        
          ถึงจะกลับมาปรากฎในจัยเราอีกครั้ง  
            
ใครหลายคนเมื่อยามที่อยู่กับคนรัก

   ก้อมีแต่ต่อว่าถึงข้อเสีย ถึงความบกพร่องของเขา

         แต่พอเลิกล้างจากกันไปแล้ว    
                                      
ถึงมานั่งพูดพร่ำถึงความดีของเขาหั้ยใครๆฟัง

 ใครหลายคน...เมื่อยามที่อยู่กับคนรัก

ไม่ว่าจะทำผิดต่อเขาสักกี่ครั้ง

ก้อไม่เคยคิดที่จะพูดคำว่าขอโทษ

แต่พอได้เดินแยกทางจากกันไปแล้ว 
 
 กลับได้ยินคำว่าขอโทษ

ดังก้องขึ้นในหัวจัยตัวเองเป็นร้อยพันคำ

ใครหลายคนยืยยันอย่างหนักแน่นว่า..

"ต่อหั้ยเลิกกับคนคนนี้ไป ฉันก้ออยู่ได้"

แต่เพียงแค่ ต้องใช้ชีวิตผ่านไปวันๆเดียวโดยไม่มีเขา...

น้ำตาแห่งความเดียวดายก้อไหลพรากลงมาเปื้อนหน้า

พร้อมกับถ้อยคำแห่งความเสียดายที่ดังขึ้นว่า...

"ถ้ารู้ว่าขาดเขาแล้วต้องทุกข์ทรมานอย่างนี้

วันนั้นฉันคงไม่ปล่อยหั้ยเขาเดินจากไป"

นี่แหล่ะเรียกว่าความเสียดายที่ไร้ค่า

ถึงจะเสียดายแค่ไหน...อดีตก้อย้อนคืนกลับมาไม่ได้แล้ว

หรือแม้จะร้องหั้ยอ้อนวอนอย่างไร...คนที่เราเคยมองไม่เห็นค่า

เขาก้อคงไม่เลือกที่จะกลับมาอยู่อย่าง

คนไม่มีค่าในชีวิตของเราอีก

และสุดท้าย...

คนที่จะต้องเลียจัยมากที่สุดก้อคือตัวเราเอง

....ทีมารู้ตัวในวันที่สาย

เมื่อสิ่งมีค่าที่สุด..ได้หลุดลอยไปจากชีวิตของเราแล้ว

...อย่าเชื่อมั่นนักเลยว่าคนที่เราเบื่อหน้าในวันนี้

   ...จะไม่ใช่คนที่เราโหยหาคิดถึงในวันข้างหน้า

...ตราบใดที่เรายังไม่สูญเสียเขาไป

...เราก้อไม่มีวันรู้หรอก